Home2019-09-03T17:17:49+02:00
Nieuw cursusseizoen
Op donderdag 12 september
start onze nieuwe cursus
Beginners Volwassen
Image is not available
Projects
Bijna elke laatste vrijdag van de maand.
Vrije Dansavond
De eerstvolgende is op:

vrijdag 27 september

Van 20:30 tot 23:00 uur

previous arrow
next arrow
Slider

Lees hier de verhalen van onze cursisten en overtuig jezelf hoe leuk en gezond dansen is.


Dansles ….zullen we dat gaan doen???

Ja…nee….ja nee……, ik heb een beetje overtuiging in de strijd moeten gooien, maar dan heb je ook wat.

Je komt dan Dansstudio Berentsen binnen….”al 95 jaar uw dansschool”.

Dat klopt. Een gemoedelijke plek, waar je gewoon in je gewone kleding / schoenen kan dansen en mag zijn wie je bent. Wel of geen gevoel voor dansen/ ritme etc. Het gaat erom…men wil je laten ervaren,  hoe fijn het dansen is. Dat voel je direct als er bent. Er is een gemoedelijk en vriendelijk sfeer. We krijgen les van Marjolein, Jolien, Ineke, Hennie en Hugo,  allemaal mensen die ons goed willen leren dansen. Want we doen niet zo maar wat. We leren veel soorten dansen zoals ze gedanst moeten worden.

Je begrijpt……dat is nog niet zo simpel. Wat je vandaag hebt geleerd, ben je morgen weer kwijt,  dus daar is veel geduld voor nodig. En dat is er.

Masterclass

We bezochten 19 juni de masterclass van Erik Scherder ‘The busier, the better’. Erik Scherder is hoogleraar Neuropsychologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.
Bijzonder om te horen was, dat hij uitsprak, dat dansen één uitstekende activiteiten is om fit te blijven. Het is de combinatie van bewegen, muziek, een prettig gevoel, gecombineerd met inspanningen van het brein, waardoor je nieuwe verbindingen maakt in de hersenen, die ervoor zorgen, dat dansen zeer goed is voor je gezondheid, je fit voelen en blijven. Het houdt je hersenen gezonder.

Dus we zitten op de goede weg. 🙂 We doen het met veel plezier, een avondje uit, lekker dansen en gezelligheid….wat wil een mens nog meer.

(Geïnteresseerd in het rapport van prof. dr. Erik Scherder? Klik dan op de link hieronder)

Moniek Boerakker (cursiste), Rapport prof. dr. Erik Scherder

10 mannen steken schuchter hun vinger op.

Dansles?

“Wie van u heeft zich opgegeven?”, vraagt de dansleraar. Hij heet Hugo. Van de ongeveer 10 danskoppels steken 10 vrouwen de vinger op. “Hmm”, zegt hij betekenisvol. “En wie moesten er mee?”, vervolgt hij pijnlijk. En 10 mannen steken schuchter ook een vinger op.

En zo start de dansles.

“1, 2 en zij sluit zij en 1,2 en zij sluit naast.” En binnen vijf minuten dansen we de Quick step. En hup daar gaat de muziek erbij. ’t Is net echt. De dames glunderen en wij, arme jongens, zweten vooral. “Waar zijn we aan begonnen” en “Hoe kon dit zover komen? “, denk ik nog.

Dan gaat het meteen over een heel andere boeg. “ Eén, twee, drie, één, twee, drie “ Lijkt simpel, gewoon Engelse wals, drie tellen vooraf,  maar met welke voet begon het ook weer?

En dan is het pauze. Lotgenotencontact, zullen we maar zeggen.

Deze start was toch een “life changing event”. En nu drie jaar later dansen we nog steeds en met heel erg veel plezier. Hugo, maar ook Hennie, Marjolein, Ineke en Jolien geven het nog steeds niet op en hebben er gewoon onmundig schik in, om ons te leren dansen. En met het clubje hebben we er een hele leuke avond in de week bij. We dansen al wel twintig dansen geloof ik. Gewoon beregezellig en ook nog in beweging. Wat wil een mens nog meer?

Ja dansles!

Hans Wijkamp, Cursist

Theo MentinkDansen, hobby of sport?

Vroeger, en dan praat ik over eind jaren zeventig hoorde dansles gewoon bij het leven. Je ging bij voetbal (iets anders was er bij ons niet), je moest op typeles en je moest op zwemles. En daarna ging je op dansles. Of je wilde of niet, het hoorde er gewoon bij, een deel van je opvoeding.

Vanuit Stokkum en ’s-Heerenberg fietste ik, samen met enkele vrienden, op 14 jarige leeftijd naar dansschool Witjes in Ulft.  Andere dansscholen kende we niet.  En iedereen die bij Witjes gedanst hebben kunnen zich dat nu nog haarfijn herinneren.  Een bijzondere ervaring.

Daar moet uiteindelijk ook mijn liefde voor het dansen geboren zijn. Samen met mijn huidige partner Veronica hebben we daar menig vrije dansavond doorgebracht. Veronica op zilver en ik op brons.  Ik weet nog dat ik meerdere keren voor brons ‘afgedanst’ heb.  Met Veronica voor mijn cijfers, met de haar zus voor haar cijfers en vervolgens heb ik zelfs nog afgedanst met Penny de Jager, voor de oudgediende geen onbekende.

Hierna stopte het voor mij. Naar zilver mocht ik niet, daarvoor ontbraken bij ons thuis de financiële middelen.

Pas rond mijn 32e hebben we het dansen weer opgepakt.  Bij Vieberink in Doetinchem.  We hadden het druk met het gezin, druk met het werk, druk met het verenigingsleven, druk met dit en druk met dat.  Nauwelijks tijd voor elkaar. Dat kon niet verder zo.
Wij kozen ervoor om het dansen weer op te pakken.

Sinds die tijd hebben we minimaal 1 avond geheel voor elkaar. Eerst bij Vieberink  onder de bezielende leiding van mevrouw Vieberink.  Daar zat ze dan, op haar stoel in de disco hoek, hardop tellend op de maat, haar ogen dicht.  Blijkbaar was ons gestuntel niet om aan te zien. En dan sprak ze weer die woorden die mij altijd bij blijven en waarvan ik hoopte dat ze niet uitgesproken zouden worden. “De dame blijft staan en de heer loopt twee dames verder.” Zeer leerzaam, maar ik had het idee dat ik altijd bij de grootste stuntel uitkwam.

Na circa 10 jaar waren we bij Vieberink afgestudeerd.  Met goede rapportcijfers verlieten we deze school en trokken de wijde wereld in. Naar Zevenaar. De werkelijke reden was dat onze groep door de jaren heen zo uitgedund was dat het geen bestaansrecht meer had. Bij Ronald Straatman, getrouwd met de Suzanne, dochter van de Vieberinks,  konden wij, samen met nog twee andere paren zo aansluiten. De figuren in de verschillende dansen waren immers hetzelfde.

Nou, dat hebben we geweten.  Pas naar ca 6 privé danslessen waren we op het gelijke niveau als de groep waar we in op zouden gaan. Daarna ging het dan ook van een leien dakje.
We volgden ook steevast de extra vijf zomerlessen, waarbij aandacht werd besteed aan de meer aparte dansen, onder andere de Argentijnse Tango en de Mambo.

Door ziekte en sterfgeval van een vriendin van ons, zij danste al jaren samen met ons, stonden we twee jaar op non-actief.

En daarna?  Daarna begon het allemaal weer van scratch af aan.  Bij Dansstudio Berentsen  begonnen we in 2005 weer met de beginnerscursus.
Zij – sluit- zij – voor – zij – sluit – zij – achter etc, etc..
En we dansen nog steeds.  Met zeer veel plezier.
Telkens merken we dat Hennie ons toch nog wat leren kan. In een relaxe sfeer wordt er hier wat bijgeschaafd, daar een nieuw figuurtje geïntroduceerd of worden we geconfronteerd met een compleet nieuwe dans.
Onze laatste wapenfeiten zijn de Fleckerl in de Weense wals (wat een lastig figuur), de Fox-jive en de Disco-fox.

Was het dansen voor ons eerder een hobby, nu wordt het, gezien onze leeftijd steeds meer topsport dat ons menig zweetdruppeltje kost.
Onderzoek heeft echter uitgewezen dat dansen de grijze hersenmassa op een positieve wijze in beweging houdt. Daar gaan we dus voor.

Dus, zolang Hennie les blijft geven, blijven wij bij Berentsen dansen.

Theo Menting, Cursist

“Ik doe aan stijldansen!”

“Ik doe aan stijldansen!” “Oh, echt, bestaat dat nog steeds dan?” Dat is meestal de eerste opmerking die ik krijg als ik vertel dat ik elke zondagavond onder andere de foxtrot dans in dansschool Berentsen. De volgende opmerkingen is vaak in de trant van: “Toen ik jong was, ging iedereen op dansen…” waarna de verhalen volgen over dansavonden bij Berentsen maar ook bij Witjes.

Jaren terug was het nog heel normaal dat je ging stijldansen in je tienerjaren: je ouders zaten op dansen en hadden elkaar misschien zelfs wel ontmoet tijdens dansen. Maar ook je broers en zussen waren voor je al op dansles geweest. Tegenwoordig is dat anders. Ook ik begon niet omdat mijn ouders zeiden dat het moest of omdat mijn familie al jaren bij Berentsen de danslessen volgde. Hoe dan wel? Puur toeval. Een vriendin van school vroeg mij mee, en ach, waarom ook niet?! Ik had op de bassischool jaren gedanst (jazz ballet) en was er op de middelbare school mee gestopt. Hoewel het wat saai klonk, leek het voor een jaartje een prima idee.

De eerste dansles was ik wat onwennig: heel veel jongeren op één dansvloer in de danshouding. Maar als snel kreeg ik er meer plezier in, zeker naar mate er meer dansen en combinaties bijkwamen. Na brons begon ik dan ook als hulp en was ik op sommige zaterdagavonden van 6 uur tot 12 uur in de dansschool te vinden (twee lessen als hulp, mijn eigen les en vrije dansavond). Eén jaar stijldansen, werden langzaam heel veel jaren stijldansen. Want hoewel ik ondertussen niet meer als hulp dans,  dans ik nog wel elke zondagavond in de groep Volwassenen Topklasse. En dat met veel plezier.

En waarom ik ruim tien jaar later nog steeds bij Berentsen te vinden ben? Stijldansen klinkt natuurlijk wat saai en ouderwets, maar ik vind stijldansen met name leuk vanwege de variëteit aan dansen (ondertussen heb ik wel 20 verschillende dansen geleerd bij Berentsen) en vanwege de vriendschappen (en zelfs nog steeds relaties) die ik in al jaren heb zien ontstaan. Dansen doe je namelijk samen, samen met je danspartner maar ook samen met je groep. Je helpt elkaar op de momenten dat je benen je hoofd niet volgen (of andersom) en je kletst heel wat af tijdens het dansen, de pauze en, jammer genoeg voor dansleraren Hugo en Hennie, ook tijdens de uitleg.

Dus op de vraag of stijldansen nog steeds bestaat, zeg ik altijd volmondig: Ja! En het is ook nog eens erg leuk en gezellig ook!

Marjolein Gerritsen, Cursiste

Cursusinformatie

Cursusinformatie.
Start: 12 september.

Info cursus

Geschiedenis

Al 85 jaar úw danspartner.
Door: Rob de Redelijkheid.

lees meer…

Uw feest bij ons?

De accommodatie voor uw feesten, partijen of uw evenement.

lees meer…

Privélessen

Privélessen voor uw bruiloft of een speciale gelegenheid? Dat kan.

lees meer…

Laatste nieuws

Wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten?

Meld je dan hier aan voor onze Info mails.

Aanmelden